اختلال نافرمانی مقابله‌ای الگویی پایدار از خشمگینی، زودرنجی، جرّوبحث، مخالفت‌ورزی و گاهی رفتار تلافی‌جویانه در کودکان و نوجوانان است که فراتر از لجبازی معمول می‌رود و می‌تواند روابط خانوادگی، مدرسه و تعامل با همسالان را تحت فشار بگذارد. در این مقاله توضیح داده می‌شود که تشخیص بر پایهٔ ارزیابی بالینی و بررسی رفتار در چند محیط و از چند منبع انجام می‌شود و باید از وضعیت‌هایی مانند اختلال سلوک، مشکلات خلقی، ADHD، استرس، تروما و بعضی مشکلات رشدی یا زبانی افتراق داده شود. همچنین بر این نکته تأکید می‌شود که برنامهٔ درمانی باید فردمحور باشد و معمولاً بر آموزش والدین، مداخلات رفتاری، مهارت‌آموزی به کودک یا نوجوان، هماهنگی با مدرسه و در صورت وجود اختلالات همراه، درمان آن‌ها تکیه دارد. این مطلب برای آشنایی عمومی است و جایگزین ارزیابی و توصیهٔ اختصاصی متخصص نیست.
