اختلال روان‌پریشی کوتاه‌مدت حالتی است که در آن فرد برای مدتی محدود دچار گسست آشکار از واقعیت می‌شود و معمولاً شروعی ناگهانی دارد. این مقاله توضیح می‌دهد که هستهٔ تشخیص بر وجود نشانه‌های روان‌پریشانه، کوتاه بودن سیر و رد علت‌های دیگر است و سپس علائم شایع، از جمله هذیان، توهم، گفتار آشفته و رفتار بسیار نامنظم را مرور می‌کند. همچنین نشان می‌دهد که ارزیابی دقیق روان‌پزشکی، گرفتن شرح حال از خانواده و توجه به مصرف مواد، بیماری‌های جسمی، اختلالات خلقی و زمینهٔ فرهنگی برای تشخیص درست ضروری است. در ادامه، افتراق این اختلال از وضعیت‌های مشابه، اصول مدیریت در فاز حاد، نقش حمایت روانشناختی و خانواده، پیگیری پس از بهبود ظاهری و چشم‌انداز کلی بهبود بررسی می‌شود. محتوای مقاله آموزشی است و تصمیم‌های درمانی باید بر اساس ارزیابی فردی انجام شود.
