پروپرانولول یک بتابلاکر است که با کاهش اثر آدرنالین و نورآدرنالین بر گیرنده‌های بتا، بیشتر روی نشانه‌های جسمی برانگیختگی سمپاتیک مانند تپش قلب و لرزش اثر می‌گذارد. این دارو در اصل روانپزشکی نیست، اما در بعضی موقعیت‌های روانپزشکی، به‌ویژه برای آکاتیزی ناشی از داروهای ضدروان‌پریشی و گاهی به‌صورت کمکی در فوبیاها و اضطراب موقعیتی، کاربرد دارد. در مقابل، برای PTSD و اوتیسم شواهد موجود محدود یا متناقض‌اند و جایگاه درمانی آن تثبیت‌شده نیست. این مقاله جایگاه واقعی پروپرانولول را در کنار کاربردهای غیرروان‌پزشکی مهم آن، مانند لرزش اساسی و کنترل نشانه‌های آدرنرژیک پرکاری تیروئید، توضیح می‌دهد. همچنین تفاوت شکل‌های دارویی، ملاحظات پیش از شروع مانند سابقه بیماری قلبی یا آسم، عوارضی مثل خستگی، سبکی سر و کندی ضربان قلب، تداخلات مهم، و اصول پایش درمان بررسی می‌شوند. نکته مهم دیگر این است که قطع ناگهانی پروپرانولول پس از مصرف مداوم انتخاب مناسبی نیست و ادامه یا توقف آن باید با توجه به علت مصرف و تحمل قلبی‌عروقی ارزیابی شود.
