بوسپیرون یک داروی ضداضطراب غیر بنزودیازپینی است که مهم‌ترین جایگاهش در درمان اختلال اضطراب فراگیر در بزرگسالان است. این دارو بر خلاف آرام‌بخش‌های سریع‌الاثر، معمولاً اثر تدریجی دارد و بیشتر برای اضطراب مداوم و زمینه‌ای به‌کار می‌رود، نه برای کنترل فوری اضطراب یا حمله پانیک. در این مقاله، علاوه بر کاربردهای تأییدشده، به نقش‌های دارای شواهد آن مانند استفاده کمکی کنار SSRI در برخی بیماران افسرده با پاسخ ناکامل و نیز محدودیت شواهد در کودکان، اوتیسم و بعضی اختلالات دیگر پرداخته می‌شود. سازوکار اصلی بوسپیرون بر آگونیسم نسبی گیرنده 5-HT1A تکیه دارد و از نظر فارماکولوژیک با بنزودیازپین‌ها متفاوت است. همچنین خواننده با شکل دارویی و الگوی کلی مصرف، زمان واقع‌بینانه برای ارزیابی پاسخ، عوارض شایع مانند سرگیجه، خواب‌آلودگی، تهوع و سردرد، تداخل‌های مهم به‌ویژه با MAOIها و داروهای سروتونرژیک، و نکات مربوط به پایش، ادامه درمان و قطع دارو آشنا می‌شود.
