متادون یک اوپیوئید صناعی و طولانی‌اثر است که جایگاه اصلی آن در درمان اختلال مصرف اوپیوئید، به‌ویژه درمان نگه‌دارنده و نیز کنترل علائم ترک، قرار دارد. این مقاله توضیح می‌دهد که چرا متادون از قدیمی‌ترین و بهترین گزینه‌های پشتیبانی‌شده برای کاهش مصرف غیرقانونی اوپیوئید و بهبود ماندن در درمان است، در حالی‌که نقش آن در درد مزمن محدودتر و وابسته به شرایط بالینی خاص‌تر است. در ادامه، سازوکار اثر دارو، نیمه‌عمر طولانی و بسیار متغیر آن، امکان تجمع با مصرف مکرر، و تفاوت میان بهبود زودتر علائم ترک با رسیدن تدریجی به پاسخ پایدار در درمان نگه‌دارنده مرور می‌شود. همچنین به ارزیابی‌های پیش از شروع، تفاوت شکل‌های دارویی و اهمیت اشتباه نگرفتن غلظت‌ها، عوارض شایع مانند خواب‌آلودگی و یبوست، و خطرات مهم‌تری مانند سرکوب تنفسی، طولانی‌شدن QT و تداخل با الکل، بنزودیازپین‌ها و برخی داروهای دیگر پرداخته می‌شود. بخش پایانی هم بر پایش، ادامه درمان و قطع تدریجی و برنامه‌ریزی‌شده تمرکز دارد.
