اختلال عصبی‌شناختی عمده یا خفیف ناشی از بیماری پارکینسون به افت شناختی‌ای گفته می‌شود که در زمینهٔ پارکینسون رخ می‌دهد و فراتر از فراموشی ساده یا تغییرات معمول سالمندی است. در این مقاله توضیح داده می‌شود که این اختلال چگونه می‌تواند بر توجه، سرعت پردازش ذهنی، برنامه‌ریزی، حل مسئله، مهارت‌های دیداری‌ـ‌فضایی و گاهی حافظه اثر بگذارد و چرا شدت آن با میزان اختلال در استقلال روزمره سنجیده می‌شود. همچنین نشانه‌های رفتاری و روانی همراه، مانند بی‌انگیزگی، افسردگی، اضطراب یا توهم‌های بینایی، بررسی می‌شود. مقاله بر این نکته تأکید دارد که تشخیص فقط با ارزیابی بالینی دقیق، شرح‌حال از فرد و خانواده، آزمون‌های شناختی و کنار گذاشتن علت‌های دیگر مانند دلیریوم، اثر داروها یا اختلالات خواب انجام می‌شود. درمان و حمایت نیز باید متناسب با نیاز هر فرد تنظیم شود.
