اختلال ترک مواد آرام‌بخش، خواب‌آور یا ضداضطراب زمانی مطرح می‌شود که پس از کاهش واضح یا قطع مصرف منظم داروهایی مانند بنزودیازپین‌ها یا برخی داروهای خواب‌آور، مجموعه‌ای از علائم ترک در فرد ظاهر شود و بر عملکرد او اثر بگذارد. این مقاله توضیح می‌دهد که این وضعیت فقط بی‌قراری یا بدخوابی ساده نیست و می‌تواند با اضطراب، بی‌خوابی، لرزش، تهوع، تغییرات ادراکی و در موارد شدیدتر تشنج همراه باشد. همچنین بر اهمیت زمان‌بندی علائم نسبت به قطع یا کاهش دارو، رد علت‌های جسمی و افتراق آن از اختلالات دیگر تأکید می‌کند. در ادامه، رویکردهای درمانی، از قطع تدریجی و نظارت پزشکی تا مراقبت حمایتی، روان‌درمانی و توجه به اختلالات همراه، به‌صورت فردمحور بررسی می‌شود. این مطلب برای آشنایی عمومی است و جای ارزیابی و تصمیم‌گیری تخصصی برای هر فرد را نمی‌گیرد.
