دسته‌بندی: اختلالات اضطرابی

اختلال اضطراب فراگیر حالتی است که در آن نگرانی و دل‌مشغولی ذهنی به یک موضوع محدود نمی‌ماند و درباره چندین حوزه زندگی، مانند کار، سلامت، مسائل مالی و خانواده، به شکل مداوم و کنترل‌کردن آن دشوار می‌شود. این مقاله توضیح می‌دهد که تشخیص بر پایه ارزیابی بالینی انجام می‌شود و باید میان نگرانی معمول زندگی، فشارهای واقعی، علل جسمی و دیگر اختلال‌های روان‌پزشکی تمایز گذاشت. سپس علائم هیجانی، شناختی و جسمی، اثر آن بر خواب و عملکرد روزمره، تفاوت‌های سنی، عوامل خطر، سیر بلندمدت و وضعیت‌هایی که نیاز به ارزیابی فوری دارند مرور می‌شوند. در بخش درمان نیز بر نقش روان‌درمانی، به‌ویژه درمان شناختی‌رفتاری، و در برخی موارد دارودرمانی تأکید شده است؛ با این حال انتخاب راهکار باید متناسب با شرایط هر فرد و با نظر متخصص باشد. این متن برای آگاهی عمومی است و جایگزین ارزیابی و توصیه اختصاصی نیست.

اختلال اضطراب اجتماعی حالتی است که در آن ترس و اضطرابِ فرد بیشتر به موقعیت‌های اجتماعی یا عملکردیِ همراه با نگاه و قضاوت دیگران گره می‌خورد و می‌تواند به اجتناب، فشار روانی و محدودشدن روابط، تحصیل و کار منجر شود. در این مقاله توضیح داده می‌شود که هسته این اختلال ترس از ارزیابی منفی است، چگونه با خجالتی‌بودن معمول یا اضطراب موقعیتی تفاوت دارد، چه نشانه‌های روانی و جسمی ممکن است دیده شود، و تشخیص حرفه‌ای چگونه با توجه به زمینه رشدی، فرهنگی و اختلالات همراه انجام می‌شود. همچنین درمان‌های اصلی مانند روان‌درمانی شناختی‌رفتاری و در برخی موارد دارودرمانی، به‌صورت فردی و متناسب با شدت علائم و نیازهای هر فرد بررسی می‌شوند. این مطلب برای آگاهی عمومی است و جای ارزیابی و تصمیم‌گیری تخصصی را نمی‌گیرد.

لالی انتخابی اختلالی است که در آن فرد، بیشتر در بعضی موقعیت‌های اجتماعیِ مشخص، حرف نمی‌زند؛ در حالی‌که در موقعیت‌های دیگر توانایی صحبت کردن دارد. در این مقاله توضیح داده می‌شود که این سکوت، انتخاب آگاهانه یا لجبازی نیست و معمولاً با اضطراب اجتماعی و بازداری شدید همراه است. سپس نشانه‌های بالینی، تفاوت آن با کم‌رویی معمول، معیارهای تشخیصی و نکات مهم ارزیابی در خانه، مدرسه و زبان‌های مختلف بررسی می‌شود. مقاله همچنین وضعیت‌هایی را که ممکن است با لالی انتخابی اشتباه شوند مرور می‌کند و نشان می‌دهد که درمان باید متناسب با سن، شدت علائم، عملکرد کودک و اختلالات همراه برنامه‌ریزی شود. مداخله‌های رفتاری، همکاری خانواده و مدرسه، و در برخی موارد دارودرمانی می‌توانند بخشی از برنامه باشند، اما تشخیص و تصمیم درمانی باید توسط متخصص سلامت روان انجام شود.