آزمون نگرش منفی به مشکل NPOQ؛ پیش از حل مسئله، درباره آن چه فکر میکنید؟
پرسشنامه نگرش منفی به مسئله، Negative Problem Orientation Questionnaire یا NPOQ، نگاه فرد به مشکلات و توان حل آنها را میسنجد. روبیشو و دوگا نسخه انگلیسی را در سال ۲۰۰۵ بررسی کردند؛ ابزار از کارهای پیشین فرانسوی ریشه دارد. موضوع نگرش است، نه کیفیت واقعی راهحل یا هوش.
مشخصات اصلی و ساختار آزمون
ساختار: ۱۲ ماده، پاسخ ۱ تا ۵؛ جمع ۱۲ تا ۶۰.
محتوا: تهدید دیدن مسئله، تردید در توان خود و انتظار نتیجه نامطلوب؛ سه تشخیص مستقل نیستند.
دانستن راهحل با اعتماد به حل فرق دارد
کسی ممکن است راهحل خوب بداند ولی پیش از اقدام فکر کند از پس هیچ مشکلی برنمیآید. دیگری نگرش امیدوار داشته باشد اما مهارت لازم را هنوز نداند. این تفاوت مسیر کمک را تغییر میدهد.
اطلاعات بیشتر همیشه راهحل نگرانی نیست؛ گاهی اطمینانخواهی را طولانی میکند. ببینید یک مسئله مشخص چه برداشت و سپس چه رفتار ایجاد میکند.
فرم را با ابزارهای مرتبط یکی ندانید
عدم تحمل بلاتکلیفی و مهارت حل مسئله با این نگرش مرتبطاند ولی ماده و کلید یکسان ندارند. پاسخ معمول به مشکلات را گزارش کنید، نه فقط یک بحران واقعاً دشوار؛ لازم نیست واقعیت بیرونی کوچک شود.
نگرش به مشکل چگونه بر رفتار اثر میگذارد؟
اگر هر مشکل نشانه ناتوانی شخصی تعبیر شود، ممکن است شروع حل آن عقب بیفتد یا ذهن در نگرانی بماند. تردید در توانایی خود، پیشبینی پیامد بسیار منفی و زود ناامیدشدن از تجربههای مرتبطاند. این حالت با ندانستن یک مهارت خاص تفاوت دارد.
برای مثال، ممکن است راههای پرداخت یک هزینه را بدانید اما اضطراب اجازه ندهد آنها را بررسی کنید. یا برای شروع یک گفتوگو آنقدر نتیجه را فاجعهبار ببینید که از آن اجتناب کنید. شناخت نگاه اولیه کمک میکند گره را دقیقتر پیدا کنید.
به واکنش معمول خود پاسخ بدهید
چند موقعیت روزمره را به یاد بیاورید و ببینید پیش از اقدام چه احساسی درباره مشکل و توان خود دارید. فقط بحرانی را که خارج از اختیار شما بوده مبنا نگذارید. پاسخ صادقانه درباره ناامیدی، قرار نیست نشانه ضعف اخلاقی باشد.
اگر بعضی مشکلات واقعاً خطرناک یا حلنشدنیاند، این زمینه را هنگام مرور نتیجه توضیح دهید. آزمون درباره نگرش شماست و نباید برای انکار فشار واقعی زندگی استفاده شود. نگرش و شرایط بیرونی هر دو اهمیت دارند.
یک مسئله مشخص با احساس ناتوانی کلی تفاوت دارد
فرض کنید کار اداری عقب افتاده است. جمله «باید مدارک را جمع کنم» مسئلهای قابل اقدام است، اما «من هیچوقت از پس مشکلات برنمیآیم» میتواند شروع کار را دشوارتر کند. NPOQ بیشتر به چنین جهتگیری اولیهای توجه دارد، نه میزان پیچیدگی پرونده.
برای استفاده از نتیجه، مشکل را به بخش کوچک و قابل مشاهده تبدیل کنید و ببینید کدام بخش واقعاً در اختیار شماست. اگر منابع یا اطلاعات لازم ندارید، درخواست کمک بخشی از حل مسئله است، نه شکست. اگر مسئله خارج از اختیار است، شاید حمایت و تنظیم انتظار لازم باشد. هدف این نیست که با تغییر فکر همه موانع بیرونی ناپدید شوند. مهم است میان فشار واقعی و قضاوت کلی درباره توان خود فرق بگذارید تا کمک دقیقتری انتخاب شود.
نمرهگذاری و تفسیر نتیجه
۱۲ امتیاز جمع میشوند؛ بالاتر یعنی نگرش منفی بیشتر. اگر میانگین داده شود دامنه ۱ تا ۵ است، نه ۱۲ تا ۶۰.
مرز جهانی تشخیص اضطراب یا افسردگی وجود ندارد. تغییر نتیجه را با توان اقدام در مسئله قابل حل و کاهش تعمیم ناتوانی همراه ببینید.
| گزارش | دامنه | جهت |
|---|
| جمع | ۱۲ تا ۶۰ | بالاتر: نگرش منفی بیشتر |
| میانگین | ۱ تا ۵ | همان جهت در مقیاس دیگر |
جهتگیری منفی به مسئله با مهارت حل آن فرق دارد
فرد ممکن است راهحلهای خوبی بشناسد ولی پیش از شروع، مسئله را تهدیدی غیرقابل مدیریت ببیند. NPOQ بیشتر این برداشت و واکنش اولیه را میسنجد، نه آزمون مستقیم توان حل یک تکلیف. به همین دلیل نمره بالا را نباید کمهوشی یا ناتوانی قطعی نامید.
برای مثال، دو نفر با یک کار عقبافتاده روبهرو میشوند؛ یکی آن را دشوار اما قابل تقسیم میبیند و دیگری آن را نشانه شکست کلی خود میداند. تفاوت موضوع آزمون در همین جهتگیری است، نه صرف وجود واقعی مشکل.
جمع و میانگین یک پاسخ
در فرم ۱۲ مادهای با پاسخ ۱ تا ۵، جمع ۳۶ معادل میانگین ۳ است. این برابری حسابی، دسته «متوسط بالینی» ایجاد نمیکند. گزارش میانگین ۳ و جمع ۳۶ را نباید دو نتیجه ناسازگار دانست، اگر کلید یکسان استفاده شده باشد.
هنگام مرور نتیجه، جدا کنید کدام بخش از نگرانی به محدودیت واقعی منابع مربوط است و کدام بخش از قضاوت فراگیر درباره خود یا غیرقابلحلبودن همه مسائل میآید. این تمایز کمک میکند اقدام عملی و حمایت روانی متناسب انتخاب شوند.
از نگرش به اقدام
برای بررسی تغییر، ببینید فرد پس از تعریف یک مسئله میتواند قدم مشخصی بردارد یا در قضاوت منفی متوقف میماند. این مشاهده مکمل نمره خودگزارش است.
مسئله را به اندازه یک قدم کوچک کنید
مشکل را با جملهای مشخص بنویسید، بخش قابل تغییر را جدا کنید و چند گزینه تولید کنید. سپس قدمی کوچک و قابل اجرا انتخاب کنید. هدف از این کار تضمین موفقیت نیست؛ تبدیل نگرانی کلی به اقدام قابل بررسی است. اگر ناامیدی فراگیر یا نگرانی مزمن حرکت را متوقف کرده، درمانگر میتواند به تفکیک آنها و انتخاب کمک مناسب کمک کند.
جمعبندی
NPOQ برداشت اولیه از مسئله و خود را روشن میکند. نتیجه برای تعیین موضوع گفتوگو مفید است، اما مهارت واقعی یا تشخیص را قطعی نمیکند.
منابع
- Robichaud M, Dugas MJ (2005). Negative problem orientation (Part I): psychometric properties of a new measure. Behaviour Research and Therapy.