آزمون ناامیدی بک؛ وقتی آینده بسته و تغییر ناممکن به نظر میرسد
مقیاس ناامیدی بک، Beck Hopelessness Scale یا BHS، انتظارهای منفی درباره آینده را بررسی میکند. مقاله اولیه بک، وایزمن، لستر و ترکسلر در سال ۱۹۷۴ منتشر شد و راهنمای بعدی بک و استیر در سال ۱۹۸۸ ارائه شد. این ابزار با پرسشنامه افسردگی بک و مقیاس افکار خودکشی بک یکسان نیست.
مشخصات اصلی و ساختار آزمون
ساختار: ۲۰ جمله درست/نادرست با امتیاز صفر یا ۱؛ مجموع صفر تا ۲۰.
بازه رایج: هفته گذشته، مطابق دستور فرم؛ جملههای امیدوارانه و ناامیدانه جهت یکسان ندارند.
چه انتظاری از آینده دارید؟
موضوع میتواند احساس فرد نسبت به آینده، افت انگیزه و انتظار رخدادهای مطلوب باشد. این سه جنبه را بدون کلید به سه نمره مستقل دلخواه تبدیل نکنید. BHS بیشتر نگرش آینده را میسنجد تا همه نشانههای افسردگی.
ناامیدی ممکن است در پی فقدان، بیماری یا فشار طولانی شکل بگیرد؛ نمره نمیگوید آینده واقعاً تغییرناپذیر است. پاسخ درباره باور و احساس کنونی فرد است، نه پیشگویی رویدادها.
چرا این مقیاس ارزیابی ایمنی نیست؟
بین ناامیدی و بعضی پیامدهای پرخطر در سطح گروهی ارتباط گزارش شده، اما از یک نمره نمیتوان رفتار فرد را قطعی پیشبینی کرد. نمره پایین به معنی نبود خطر نیست و طبقههای جدول، طبقه خطر خودکشی محسوب نمیشوند.
اگر فکر آسیب به خود، قصد یا برنامه فعلی وجود دارد یا فرد نمیتواند ایمنی خود را حفظ کند، باید فوراً از خدمات اورژانسی محل و کمک حرفهای حضوری استفاده شود. در چنین وضعیتی نباید منتظر تکمیل یا تکرار آزمون ماند و بهتر است فرد تنها نماند.
ناامیدی چه تفاوتی با ناراحتی موقت دارد؟
ناراحتی میتواند به یک اتفاق مربوط باشد، اما ناامیدی بیشتر به انتظار درباره آینده نزدیک است. فرد ممکن است احساس کند تلاش بیفایده است، انگیزه کم شود یا احتمال تجربه خوب را بسیار ناچیز ببیند. مدت، شدت و اثر این نگاه بر رفتار مهماند.
فشارهای واقعی مانند بیماری، مشکلات مالی یا فقدان نیز باید دیده شوند. کمک نباید فقط به گفتن «مثبت فکر کن» محدود شود. حمایت عملی و بررسی مشکلات روانی همراه هر دو میتوانند لازم باشند.
نمرهگذاری و تفسیر نتیجه
پاسخی که طبق کلید نشاندهنده ناامیدی است ۱ و پاسخ دیگر صفر میگیرد؛ همه پاسخهای «درست» امتیاز یکسان ندارند. مجموع بالاتر نشاندهنده ناامیدی بیشتر است.
جدول زیر دستهبندی رایج شدت ناامیدی را نشان میدهد. این نامها تشخیص اختلال یا پیشبینی ایمنی نیستند. علت، مدت، کارکرد و وضعیت فعلی باید جدا بررسی شوند.
| نمره BHS | شدت رایج ناامیدی |
|---|
| ۰ تا ۳ | حداقل |
| ۴ تا ۸ | خفیف |
| ۹ تا ۱۴ | متوسط |
| ۱۵ تا ۲۰ | شدید |
از عدد به معنای انتظارها
فرض کنید جمع ۱۰ در BHS به دست آید؛ در دستهبندی رایج، در محدوده متوسط ناامیدی قرار میگیرد. این نتیجه بیان میکند پاسخهای همسو با انتظار منفی بیشتر بودهاند، نه اینکه ده اتفاق بد حتماً رخ میدهد. شرایطی که فرد برای تغییر آنها راهی نمیبیند باید با دقت شنیده شود.
ممکن است شخص در یک حوزه مانند کار ناامیدتر و در حوزه دیگر همچنان امیدوار باشد. آزمون همه این تفاوتها را در یک عدد خلاصه میکند. گفتوگو میتواند روشن کند کدام انتظار مشخص و کدام برداشت کلی از آینده برجسته است.
چرا پاسخ بله را نمیشماریم؟
بعضی جملهها از امید و برخی از ناامیدی سخن میگویند؛ کلید تعیین میکند کدام پاسخ یک امتیاز بگیرد. شمردن همه درستها ممکن است جهت نتیجه را مخدوش کند. اگر ترجمه یا ترتیب عوض شده، تطبیق کلید با متن لازم است.
مرز ۸ و ۹ تفاوت عنوان دسته را ایجاد میکند، اما اختلاف یکامتیازی بهتنهایی تغییر قطعی در وضعیت فرد نیست. همچنین کاهش نمره را نباید به عنوان رفع خطر تفسیر کرد؛ بررسی ایمنی، در صورت وجود نگرانی، مستقل باقی میماند.
چگونه پاسخ بدهیم؟
نگاه واقعی خود به آینده را مطابق دستور فرم گزارش کنید. لازم نیست برای نگراننشدن اطرافیان احساس امید بیشتری نشان دهید. اگر حال شما پس از یک رویداد مهم تغییر کرده، این زمینه را هنگام بررسی مطرح کنید.
این فرم با مقیاس افسردگی یا افکار خودکشی یکسان نیست. به هر جمله جداگانه پاسخ دهید و برای رسیدن به نمره خاص تلاش نکنید. اگر سؤالها ناراحتی شدید ایجاد میکنند، از فرد امن یا متخصص همراهی بگیرید.
وقتی ذهن امروز را به همه آینده تعمیم میدهد
فرض کنید پس از چند شکست احساس میکنید هیچ تلاش بعدی فایده ندارد. این احساس میتواند بسیار واقعی و سنگین باشد، اما آزمون نمیتواند ثابت کند همه آینده همانگونه خواهد بود. برای کمک، لازم نیست ابتدا خودتان را به امید کامل قانع کنید.
میتوان از یک نیاز نزدیک شروع کرد و از دیگری همراهی گرفت؛ مثلاً رسیدگی به درد، یک قرار درمان یا حل بخشی از فشار عملی. اگر حمایت قبلی کافی نبوده، این به معنی بیفایدهبودن همه راههای کمک نیست. در گفتوگو، تجربه ناکامی و چیزهایی را که امتحان کردهاید بگویید تا پیشنهادها متناسبتر شوند. در قصد آسیب، بحث طولانی درباره آینده جای اقدام فوری برای امنیت را نمیگیرد. نمره باید فرصتی برای شنیدهشدن رنج و دسترسی به مراقبت باشد، نه برچسبی که در را بستهتر کند.
از آینده بزرگ به قدم نزدیک برسیم
وقتی ذهن همه آینده را بسته میبیند، میتوان با حمایت، روی نیاز و اقدام نزدیک تمرکز کرد: یک قرار درمان، یک تماس یا رسیدگی به خواب و غذا. این قدمها جای حل مشکلات ساختاری را نمیگیرند، اما میتوانند دسترسی به کمک را بیشتر کنند. درمان افسردگی، درد یا مشکلات همراه و تقویت حمایت ممکن است در تغییر این تجربه نقش داشته باشند.
جمعبندی
BHS انتظارهای فرد از آینده را روشن میکند. نمره را همراه با تجربه و شرایط فعلی بخوانید؛ برای تصمیم درباره ایمنی، بررسی مستقیم لازم است.
منابع
- Beck AT, Weissman A, Lester D, Trexler L (1974). The measurement of pessimism: The Hopelessness Scale. Journal of Consulting and Clinical Psychology.
- Beck AT, Steer RA (1988). Beck Hopelessness Scale Manual. The Psychological Corporation.