ماپروتیلین یک داروی ضدافسردگی چهارحلقه‌ای قدیمی‌تر است که جایگاه اصلی آن در درمان افسردگی اساسی، به‌ویژه وقتی علائم اضطرابی نیز در کنار افسردگی دیده می‌شوند، قرار دارد. این دارو از نظر فارماکولوژیک بیشتر با مهار بازجذب نوراپی‌نفرین شناخته می‌شود، اما اثرات آن فقط به این سازوکار محدود نیست. مقاله حاضر توضیح می‌دهد که ماپروتیلین برای چه مواردی بیشترین پشتوانه را دارد، چگونه مصرف می‌شود، چرا انتظار پاسخ فوری از آن واقع‌بینانه نیست، و چه تفاوتی میان کاربرد تأییدشده و کاربردهای دارای شواهد پژوهشی مانند برخی دردهای مزمن وجود دارد. همچنین به نکات مهم پیش از شروع درمان، از جمله بررسی مصرف MAOI، وضعیت قلبی اخیر، بارداری یا شیردهی و ملاحظات سالمندی پرداخته می‌شود. از نظر ایمنی، این دارو بیشتر با خواب‌آلودگی و عوارض آنتی‌کولینرژیک شناخته می‌شود، اما خطر تشنج در آن اهمیت ویژه دارد. در ادامه نیز اصول پایش پاسخ، توجه به تحمل‌پذیری و تصمیم‌گیری بالینی درباره ادامه یا قطع درمان مرور می‌شود.
